Het is raar hoe laat realisatie kan komen. Ik heb maandenlang alle mogelijke combinaties van 'backpacken' en 'Australië' opgezocht en toch eigenlijk nooit helemaal 100% gerealiseerd dat ik op 12 november in het vliegtuig zou stappen.

Tijdens de High Tea vorige week was de realisatie nog ver te zoeken, het voelde als een gezellige bijeenkomst van de familie maar niet dat ik weg ging, en snel ook. Ook toen ik mijn eigen Afscheidsfeestje had bij mij thuis voelde het meer als een normaal feestje.

De avond van tevoren begon het dubbele gevoel pas, een afscheidsetentje met Mama, Papa, Titia, Eric, Xan en Bram was supergezellig, maar als ik bedacht dit ter ere van mijn afscheid was, voelde dat toch raar. Vooral als je bedenkt dat ik pas 5 min voor dat etentje mijn tas had ingepakt (ach, ik blijf toch Iris).

De volgende ochtend aan het ontbijt kreeg ik nog mijn laatste cadeautjes voor het grote avontuur van Titia en Pap. Ik ben echt verwend met cadeautjes van iedereen. Heel erg bedankt! Sommige cadeautjes bleken al erg handig tijdens de reis.

Na het ontbijt (en de laatste wandeling met Maxi voor vertrek) zijn we richting Schiphol vertrokken. Na inchecken en afscheid nog even rondgehangen in alle Duty Free shops.

Ruim op tijd was ik bij de gate, helaas gelde dat niet voor 35 andere passagiers die ontvindbaar bleken te zijn. Dus hun bagage moest uit het ruim gehaald worden. vertraging!

Eenmaal in Londen aangekomen heb ik meteen mijn mobiel aangezet en Xandra een berichtje gestuurd. Xan en ik hadden namelijk een kleine wedstrijd wie er eerder zou aankomen vanaf Schiphol. Ik in Londen of Xandra in Groningen. En raad eens? I Won! Toch bijzonder ... Met maar 6 min verschil maar toch.

De vlucht naar Londen vloog voorbij en ook naar Bangkok ging het ook redelijk snel. Ook al blijft vliegtuig eten vreselijk. (Xandra: had precies hetzelfde menu als naar Japan, kan je er iets bij voorstellen?) Het enige jammere aan de vlucht Londen-Bangkok was dat het stel naast me (had een raam-stoel) meteen in slaap viel waardoor ik geen kant opkon. Heb uiteindelijk aan een steward moeten vragen of hij mijn tas aan kon geven.

Toen ik aankwam in Bangkok moesten we allemaal snel het vliegtuig uit. We hadden 20 minuten vertraging opgelopen door die ontvindbare passagiers. We hadden uiteindelijk maar een tussenlanding van 35 'vrije tijd'.

Maar omdat ik weer door de controle moest had ik geen keus om maar meteen in de rij te gaan staan. Wel even snel een rondje gelopen omdat na 11 uur zitten, eventjes lopen toch wel lekker is.

Controle in Bangkok is ook een ervaring apart. Het deed me eigenlijk meteen aan Japan denken. Eigenlijk spreekt eigenlijk niemand Engels, maar ze kennen wel een paar standaard zinnen die ze nodig hebben voor hun werkzaamheden. 'Joe Sydney? Plies herr' etc. Wel de eerste keer dat ik een body scanner heb gezien. Waar je in moet staan en dat er een magneet om je heen draait en dan mag je er weer uit. Ik hoefde er alleen niet doorheen want nadat ze zagen dat het te langzaam ging hebben ze onze vlucht 'ouderwets' door het poortje gehaald zodat we weer snel weg konden.

Wel zijn ze op Bangkok Airport geobsedeerd met je handbagage. Eerst gaat hij door de X-ray en dan maken ze 9 van de 10 tassen ook nog open (mijne ook, had een half bakje cream cheese nog over, mocht wel mee.). Daarna loop je nog langs een rij met poster van wat je echt, echt niet mag meenemen en als je dat toch nog hebt je het moet aangeven. Daarna loop je langs een rijtje chagrijnig kijkende medewerkers die je aanstaren. En dan bij de gate maken ze je bagage nog een keer open en halen ze alles er weer uit.

Het laatste stuk van Bangkok naar Sydney heb ik vooral geslapen. Ik wist dat ik om 6 uur sochtens aan zou komen en het liefst zo lang mogelijk wakker zou will blijven. Door slapen gaat de tijd ookineens een stuk sneller. Nu zit ikalweer in de ‘common room'van het YHA hostel. Recht tegenover het Centraal Station. Ik kan pas inchecken vanaf 12 uur dus ik moet me nog even2 uur vermaken. En dat is nog best lastig met een duf hoofd en geen idee waar ik heen moet.

Dat was alles wel over mijn reis. Alvast excuses voor vage formuleringen en spelfouten. 26 uur reizen maakt een mens vrij duf.

En wat doen jullie? Laat vooral een berichtje achter, mail me of stuur me een berichtje via Facebook. Ben benieuwd. Ik ga een supermarkt zoeken.

xxx Iris